ΠΟΙΗΜΑΤΑ
Παρακάτω μπορείτε να δείτε λίστα με ποιήματα που έχουν εμπνεύσει και κοσμήσει τα κοσμήματά μας.
Κατά την παραγγελία οποιουδήποτε κοσμήματος του eshop μας, μπορείτε να επιλέξετε κάποιο συγκεκριμένο ποίημα από αυτή τη λίστα ή να μας δώσετε το δικό σας.
Ινδία (44)
Θέλω να πάω στη Ινδία ένα ταξίδι μακρινό
Θέλω να πάω στην Ινδία θέλω να λείψω για καιρό
Καλοκαιρινά ευρήματα (102)
Το σπίτι μου είναι η θάλασσα
Κι ο κήπος μου η αμμουδιά
Τα’άστρα το σεντόνι μου
Και μουσική μου ο αέρας στην καλαμιά
Κλειδί και δάκρυ (141)
Κλειδί και δάκρυ
Μυστικό κλειδί (139)
Μυστικό κλειδί
Νύχτες Αστραφτερές (91)
Μαζί σου θα ΄ναι οι μέρες λαμπερές κι οι νύχτες μας αστραφτερές
Όνειρο (66)
Είχα δει ένα όνειρο πριν καν να σε γνωρίσω, και τ’ όνειρο μου έλεγε πως θα σε αγαπήσω
Όνειρο (171)
Πετούσα κι έφτασα ψηλά, κι ούτε που μ ένοιαξε να δω πού βρήκα τα φτερά...
Πανσέληνος (92)
Ήθελα στην πανσέληνο μαζί σου να κοιμάμαι/ σφιχτά οι δυο μας αγκαλιά θα ’ναι σαν να πετάμε
Σκέψεις-Πουλιά (81)
Αν είναι οι σκέψεις σου πουλιά που τα ’χεις κλειδωμένα
εγώ σού δίνω τα κλειδιά για να πετάξουνε σε μένα
Σούρουπο (85)
Το σούρουπο τα χρώματα γίνονται πιο γλυκά
και φαίνονται απέναντι όμορφα τα νησιά
Στο βυθό (143)
Στο βυθό της θάλασσας δίπλα σε ένα άσπρο κοχύλι για χρόνια κοιμόμουνα.
Του έρωτα τα φτερά (45)
Στο πρόσωπό σου μια δροσιά
Του έρωτα είναι τα φτερά
Φιλί-κλειδί (140)
Φιλί κλειδί
Χειμωνιάτικη νύχτα (136)
Αν μια νύχτα του χειμώνα με κρατήσεις αγκαλιά,
θα με κάνεις να ξεχάσω την ζωή μου την παλιά
Χίλια γλυκά λογάκια (138)
Να το φοράς στο χέρι σου ν' ακούς τα κουδουνάκια, και θά'ναι σαν να σού' λεγα χίλια γλυκά λογάκια
Ώρες (93)
Οι ώρες φαίνονται μακριές σαν είμαι χωριστά σου/ πες μου πώς γίνονται μικρές όταν βρεθώ κοντά σου
ΑΛΛΟΤΕ Η ΘΑΛΑΣΣΑ (146)
Αλλοτε η θάλασσα μάς είχε σηκώσει στα φτερά της
Μαζί της κατεβαίναμε στον ύπνο
Μαζί της ψαρεύαμε πουλιά στον αγέρα
Τις ημέρες κολυμπούσαμε μέσα στις φωνές και
τα χρώματα
Τα βράδια ξαπλώναμε κάτω απ τα δέντρα και
τα σύννεφα
Τις νύχτες ξυπνούσαμε για να τραγουδήσουμε
Ήταν τότε ο καιρός τρικυμία χαλασμός κόσμου
Και μονάχα ύστερα ησυχία
Αλλά εμείς πηγαίναμε χωρίς να μας εμποδίζει
κανείς
ΑΠΟΨΕ Ο ΗΛΙΟΣ... (153)
Απόψε ο ήλιος είναι γλυκός
Κι ανάβουν τα πουλιά
Στην έκστασή τους
Η κρύα γη
Έζεψε την άνοιξη
Γειά στη θάλασσα (145)
Δεν είναι τρέλα η ζωή
Αλλά κολύμπι στον αγέρα
ΕΛΑ ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ... (152)
Έλα να δεις την άνοιξη που περπατάει
Που με τα σύννεφα αγκαλιά μάς χαιρετάει
Έλα να δεις την κόρη μου πώς έγινε μεγάλη
Και τραγουδάει με μια φωνή που δεν ήταν
δικιά της
Και τραγουδάει μ ένα παλμό που είναι του
κόσμου όλου (...)
ΕΧΩ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΠΑΓΩ ΠΕΡΙΠΑΤΟ (158)
Έχω ανάγκη να πάγω περίπατο
Με τα δέντρα να πάγω περίπατο
Σ έναν κόσμο γιομάτο νερά
Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΘΡΥΜΜΑΤΙΣΤΗΚΕ (157)
Η θάλασσα θρυμματίστηκε σε αναρίθμητα
κρύσταλλα
Τα μαζέψαμε και καβάλα στον άνεμο ταξιδεύουμε
Η ΛΥΠΗ Ο ΚΗΠΟΣ (154)
(...) Όπως τα κοχύλια που αγάπησα
Στα πρώτα χαράματα
Στα θαλασσινά χρόνια
Ήταν μια μέρα γελαστή (167)
Ήταν μια μέρα γελαστή που την χορεύαν όλοι.
Ήταν καιρός που άνοιγε η καρδιά και μπαίναν τα λουλούδια.
ΜΙΛΩ (144)
Μιλώ γιατί υπάρχει ένας ουρανός που με ακούει
Μιλώ γιατί μιλούν τα μάτια σου
Ο ΑΕΡΑΣ Ο ΙΔΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙ (155)
Ο αέρας ο ίδιος είναι ένα λουλούδι
Τώρα
Μού χτυπάει το πρόσωπο
Μού δροσίζει τα μάτια
Ο ήλιος δεν αναπαύεται ποτέ (177)
Ο ήλιος δεν αναπαύεται ποτέ
Κάποτε η χαρά μας αναπαύεται
Όπου περνάμε φυτρώνουν δέντρα
Ένας αγέρας απαλός
Ανοίγει τα μάτια των λουλουδιών
Μοσχομυρίζουν τα σύννεφα (...)
Όνειρο είναι η γη
ΠΟΙΟΣ ΕΙΝ ΤΡΕΛΟΣ ΑΠΟ ΕΡΩΤΑ (156)
Ποιός είν τρελός από έρωτα
Ας κάνει λάκκους στην αυγή
Να πάμε εκεί να πιούμε
Τη βροχή,
Στην κορυφή της θάλασσας (170)
Ο άνεμος μαζεύει τ άλογά του
Και ύστερα τα πάει με το καλό
Προς τ άστρα
Επέστρεφε (28)
Επέστρεφε συχνά και παίρνε με αγαπημένη αίσθησις
Επήγα (54)
Δεν εδεσμεύθηκα. Τελείως αφέθηκα κι επήγα. Κι ήπια από δυνατά κρασιά, καθώς που πίνουν οι ανδρείοι της ηδονής.
Η πόλις (31)
Είπες «Θα πάγω σ’ άλλη γη θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη απ’ αυτή»
Θάλασσα του πρωϊού (53)
Εδώ ας σταθώ. Και ας δω και εγώ την φύσι λίγο. Θάλασσας του πρωϊού κι ανέφελου ουρανού
Ιθάκη (107)
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊά να είναι που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους …
Ιθάκη (30)
Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη, να εύχεσαι να ‘ ναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις
Ιθάκη (29)
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας, τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου
Ιθάκη (27)
Τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις…
Ιθάκη (26)
Πάντα στον νού σου να ’χεις την Ιθάκη
Το φθάσιμον εκεί ειν’ ο προορισμός σου
Αλλά μην βιάζεις το ταξείδι διόλου
Ιθάκη (25)
Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι
Χωρίς αυτήν δεν θα ’βγαινες στον δρόμο
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια,
Ιθάκη (164)
(...που με τι ευχαρίστησι) με τι χαρά (θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους)
Τα τείχη (86)
Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ/ μεγάλα κι υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη./ Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ./ Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη
διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον./ Α όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω./ Αλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον./Ανεπαισθήτως μ΄έκλεισαν από τον κόσμο έξω.
Κ.Π. ΚΑΒΑΦΗΣ
Φωνή απ την Θάλασσα (151)
Τραγούδι τρυφερό η θάλασσα μας ψάλλει,
τραγούδι που έκαμαν τρεις ποιηταί μεγάλοι,
ο ήλιος, ο αέρας και ο ουρανός.
Λιανοτράγουδα (168)
Εγώ είμ εκείνο το πουλί που στη φωτιά σιμώνω, καίγουμαι, στάχτη γίνουμαι και πάλι ξανανιώνω.
Λιανοτράγουδα (172)
Χωρίς αέρα το πουλί, χωρίς νερό το ψάρι, χωρίς αγάπη δε βαστούν κόρη και παλληκάρι.
Λιανοτράγουδα (173)
Κυπαρισσάκι μου ψηλό, ποιά βρύση σε ποτίζει, που στέκεις πάντα δροσερό κ ανθείς και λουλουδίζεις
Λιανοτράγουδα (174)
Της θάλασσας τα κύματα τρέχω και δεν τρομάζω, κι ότα σε συλλογίζομαι τρέμω κι αναστενάζω.
Της αγάπης (35)
Απ’ όλα τ’ άστρα τ’ ουρανού ένα είναι που σού μοιάζει
Ένα που βγαίνει την αυγή όταν γλυκοχαράζει
Της αγάπης (34)
Αν μ’ αγαπάς κι ειν’ όνειρο ποτέ να μην ξυπνήσω
Γιατί με την αγάπη σου ποθώ να ξεψυχήσω
Της αγάπης (169)
Μας είδε τ άστρο της νυχτός, μας είδε το φεγγάρι, και το φεγγάρι ν έσκυψε, της θάλασσας το λέει...
Ερωτόκριτος (40)
Μια αγάπη εφανερώθη κι εγράφτη μέσα στην καρδιά κι ουδέ ποτέ τση ελειώθη
Ερωτόκριτος (76)
Ζωγραφιστήν σ’ όλον τον νου έχω τη στόρησή σου
Ερωτόκριτος (73)
Του κύκλου τα γυρίσματα που ανεβοκατεβαίνου και του τροχού που ώρες ψηλά και ώρες στα βάθη πηαίνου
Ερωτόκριτος (57)
Μα πως μπορώ να σ’ αρνηθώ και αν θέλω δε μ’ αφήνει τούτη η καρδιά που εσύ έβαλες στης αγάπης το καμίνι
Ερωτόκριτος (52)
Και θέλοντας να πουν πολλά τα λίγα δε μπορούσι το στόμα τους εσώπαινε με την καρδιά μιλούσι
Γαλήνη (41)
Δεν ακούεται ούτ’ ένα κύμα
Εις την έρμη ακρογιαλιά
Λες κι η θάλασσα κοιμάται
Μες στης γης την αγκαλιά
Δε μ αγαπάς (182)
Όσα λούλουδα ειν το Μάη
Μαδημένα ερωτηθήκαν
Κι όλα αυτά μ αποκριθήκαν
Πως εσύ δε μ αγαπάς
Η σκιά του Ομήρου (181)
Έλαμπε αχνά το φεγγαράκι - ειρήνη
Όλην, όλη τη φύση ακινητούσε
Το όνειρο (180)
Άκου εν όνειρο ψυχή μου
Και της ομορφιάς θεά
Μου εφαινότουν όπως ήμουν
Μετ εσένα μια νυχτιά
Το όνειρο (179)
Σ ένα ωραίο περιβολάκι
Περπατούσαμε μαζί
Όλα ελάμπανε τ αστέρια
Και τα κοίταζες εσύ
Ελένη (126)
"Κοινός γαρ έστιν ουρανός πάσιν βροτοίς"
Ίδιος είναι ο ουρανός για όλους τους ανθρώπους
Ιφιγένεια εν Ταύροις (125)
"Θάλασσα κλύζει πάντα τ’ ανθρώπων κακά"
Η θάλασσα ξεπλένει όλα τα ανθρώπινα κακά
Ορέστης (142)
Εκ κυμάτων γαρ αύθις αυ γαλήνην ορώ.
Μετά την τρικυμία βλέπω πάλι γαλήνη.
Ορέστης (124)
Μεταβολή πάντων γλυκύ.
Είναι ευχάριστο όλα να αλλάζουν
Απόφθεγμα (90)
Ρώτησαν την αμυγδαλιά αν υπάρχει θεός, κι η αμυγδαλιά άνθισε
Απόφθεγμα (37)
Δεν ελπίζω τίποτα
δε φοβούμαι τίποτα
Είμαι λεύτερος
Απόφθεγμα (36)
Έχεις τα πινέλα έχεις τα χρώματα
Ζωγράφισε τον παράδεισο και μπες μέσα
Απόφθεγμα (65)
Μια αστραπή η ζωή μας μα προλαβαίνουμε
Αντιγονη (122)
"οὔτοι συνέχθειν ἀλλὰ συμφιλεῖν ἔφυν "
Δεν γεννήθηκα για να μισώ, αλλά για να αγαπώ
Αντιγόνη (121)
Έρως ανίκατε μάχαν, Έρως, ος εν κτήνεσι πίπτεις, ος εν μαλακαίς παρειαίς νεάνιδος εννυχεύεις,(...)
Έρωτα εσύ, ανίκητε στη μάχη,
Έρωτα, που πέφτεις στα ζωντανά πλάσματα, που ξενυχτάς στα τρυφερά μάγουλα της κοπελιάς,(...)
Απόφθεγμα (128)
"Ο χρόνος πάντα εις λήθην άγει"
Ο χρόνος όλα τα οδηγεί στη λησμονιά.
Τηρεύς (132)
Ουδείς έξοχος άλλος έβλαστεν άλλου.
Κανείς δε γεννήθηκε ανώτερος από τους άλλους.
Πάψετε πια... (178)
...τα κύματα ... μπορούν, στη φόρα τους, να μας σηκώσουν τόσο ψηλά - που με το μέτωπο ν αγγίξουμε τ αστέρια!
Πάψετε πια... (176)
...κι ελεύτεροι, σαν άνθρωποι στη χαραυγή του κόσμου, τους άγνωστους να πάρουμε και τους μεγάλους δρόμους, μ ανάλαφρη περπατησιά σαν του πουλιού στο χώμα (...)
Πότε θ ανοίξουμε πανιά (175)
Μπορούμε ακόμα μια ζωή να ζήσουμε καινούργια, (...) φτάνει να κάνουμε πανιά σαν τους Θαλασσοπόρους που μια πατρίδα αφήνοντας - έβρισκαν έναν κόσμο!
Απόσπασμα 18 (165)
Αρτίως μ α χρυσοπέδιλλος Αώς
Απόσπασμα 9 (;) (166)
ίσα δε πάγκλα δέδυκε φαίνεσθαθ σελάννα και πλέον άστρων, οτ απ αργυρέας αντίλαμψεν γάν άπασαν δια δ ανθέων επέλαμψεν ιππόδρομον
Ατθίς (84)
Σαν άνεμος μού τίναξε ο έρωτας τη σκέψη/ σαν άνεμος που σε βουνό βελανιδιές λυγάει
Ήρθες καλά που έκανες, που τόσο σε ζητούσα …
Απόφθεγμα (127)
"Απλά γαρ εστί της αληθείας έπη"
Τα λόγια της αλήθειας είναι απλά
Πέρσαι (123)
Νόστιμον βλέπειν φάος. ,
Είναι πολύ ευχάριστο να βλέπει κανείς το φως
Αμοργιανό είναι το νερό (79)
Αμοργιανό είναι το νερό
Αμοργιανή κι η βρύση
Αμοργιανή ειν κι η κοπελιά που πάει να γεμίσει
Αμοργιανό μου πέρασμα να χεις καλό ξημέρωμα
Να ‘μουν στη Γιάλη μια βραδιά
στη Χώρα μιαν αυγίτσα
Το κάστρο της Αστροπαλιάς (78)
Το κάστρο της Αστροπαλιάς έχει κλειδί κλειδώνει, τούρνα, έχει κλειδί κλειδώνει.
Έχει κορίτσια έμορφα μα δεν τα φανερώνει, τούρνα, μα δεν τα φανερώνει Ι
Άστρο του πρωινού (50)
Άστρο θαμπό του πρωινού για σένα ξαγρυπνούμε…
Το χρώμα της αγάπης (56)
Ποιο το χρώμα της αγάπης ποιος θα μου το βρει;
Πάρε την καρδιά μου (67)
Πάρε την καρδιά μου θέλω να στην χαρίσω και ούτε πρόκειται ποτέ να στη ζητήσω πίσω
Summertime (137)
Summertime and the living is easy
Απόφθεγμα (42)
Δεν είσαι μια σταγόνα στον ωκεανό
Είσαι ολάκερος ο ωκεανός σε μια σταγόνα
Perfect day (43)
Μέρα όμορφη, χάρηκα που ήσουν εδώ
Αχ μέρα πανέμορφη με βοηθάς να κρατηθώ
Η πιο όμορφη θάλασσα (39)
Η πιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δεν έχουμε ταξιδέψει ακόμα …Κι αυτό που θέλω να σού πω το πιο όμορφο απ’ όλα δεν στο χω πει ακόμα ,
In a manner of speaking (83)
In a manner of speaking I just want to say
that I could never forget the way
you told me everything by saying nothing
Βρες χρόνο (133)
Βρες χρόνο για όνειρα, αυτά θα τραβήξουν το όχημά σου ως τα αστέρια.
Ύμνος στην αγάπη (134)
Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον. (...)
Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, οὐ χαίρει τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· πάντα στέγει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει.
Πρόλογος, το φως που καίει (38)
Να σ’ αγναντεύω θάλασσα
Να μην χορταίνω απ’ το βουνό ψηλά στρωτήν και καταγάλανη
και μέσα να πλουταίνω, απ’ τα μαλάματά σου τα πολλά
Σαν αεράκι (87)
Χρυσή μου αγάπη, αν ήξερες τι μέλι είσαι για μένα… Τα μπουμπουκάκια τα όμορφα τα μοσχομυρισμένα. Και τα αγεράκια που φυσούν σα λιποθυμισμένα, δεν έχουνε το βάλσαμο που χεις εσύ για μένα…
